اما گاهی، تو بدان
لبِ پرخنده نشان دل بی درد و غم است
دل بی درد و چموش
بی خبرباشد از آن اشک دو طفلان یتیم
که نشسته بر ِ یک سفره یِ بی نان وپنیر.
نه امیدی به دری
که زند باز بروی اش، لبخند.
نه رسد در شب تاریک، بَرَش قاصدکی 

که نویدی دهد از 
مانده ی آشغالِ غذایی که چکیده ست ز دهانِ
پسرسیر و شکم گنده ی همسایه ی او.
کادو یک شب عید است

برایش  به خدا.

ـــــــــــــــــــــــــ
تو بخند دلبرَکَم،

دلبرِ ساده ی شیرین سخنم
که همین غُصه ی دستان فقیر و تب فردای دگر
در پس اش خنده ی مستانه ی تو
شده یک عقده ی سنگین،
برای منِ شرمنده ی بنشسته سرِ چاه طلا.

تو ببین دلبر بی درد و غمم

که تنم  گشته کبود

ز فرود سرِ شلاق نگاهش،همه ِ دم.

ـــــــــــــــــ

خنده آذین لب است

اما گاهی تو بدان ……

اهواز ـ ۸ شهریور ۱۳۹۰

تا که با پیکر من

آنچه خواهد بکند:

یا که بر سینۀ موجش بزند

                     یا که بر صخرۀ سرد.

                             یا که از روی ترحم

                                    به دل گِل شده اش چال کند.

تا که این اهل ریا

نبرند پیکر بی جان مرا

بر لب آب فراتش بنهد:

             که همو از من و ما بود

              بدانید همه.

تا چنین اسم مرا

همچو ایام حیات

همچنان در پس این کهنه نقابِ دل خود

با لب رنگ و ریا

در دل ظاهریان، خاک کنند.

وای ازین قافلۀ زهد و ریا

که چنان کِرم سیاه

همه دم در برمن لولیدند.

اهواز ۹ تیر۱۳۹۰

]]> http://ghoroub.com/archives/349/feed 0 http://ghoroub.com/archives/347 http://ghoroub.com/archives/347#comments Tue, 13 Sep 2011 08:05:09 +0000 ا.م.غروب http://ghoroub.com/?p=347 با پاهای تو راه می رفتم

                         هرکجا که می رفتم

با چشمان تو می دیدم

                         هر چه را که می دیدم

من باید تو می شدم

                   تا مرا دریابی.

دیگر پاهایم را هم پای تو

به هیچ کجا نخواهم فرستاد

و دیگر چشمانم رابا چشمان تو

به هیچ آسمانی پرواز نخواهم داد.

نه زمین و نه آسمان

هیچ کدام بهانه ای برای با تو بودن نیست

……

حالا با چشم خودم می بینم

حالا با پای خودم می پویم

                             اهواز ـ ۴تیر۱۳۹۰

             که مرا از توجدا نتوان کرد.

و چه پر شور تو گفتی هر دم:

              که ترا ساده رها نتوان کرد.

تو مرا باز سخن گفتی باز

و چه جانانه بگفتی با من :

           که تو قیسی و من آن لیلی مجنون شده ات.

چه سخن بهتر ازین بود

که گفتی آن شب که:

             ” بجز مرگ مرا از تو جدا نتوان کرد”.

ز وفا، عشق، صفا،

همه را در شب مهتاب تو گفتی بامن.         

سَرِ این صفحۀ عشق را تو گشودی با من

گل عشق را تو نشاندی به دلِ ساده ی من.

با من این گونه بگفتی که دلم،

نه به یک دل، که به صد دل

                           به دلت گیر بشد.         

از همه عالم و آدم ببریدش، آری

با همان جمله که گفتی با من:

                      که بجز مرگ مرااز تو جدا نتوان کرد!

        *****

روز میعاد رسیدش آخر

همچو تند باد وزیدش آخر

دشنۀ سرد جدایی، بنشاند بر تن من:

که دلت بر دل من،

گرهی نتوان زد

نه تو قیسی و نه من

به خدا لیلی مجنون شده ات:

           عشق ما، باد وزان بود، بدان

           نه دلم بر دل زارت نگران بود،  بدان                             

           فصل عشقت چو خزان شد مرا

           عشقی از تو نه به جان  شد مرا

به همین سادگی از عشق،رها شد آخر.

                                       زمن و دل جدا شد آخر

اما این دل بخطا……. 

           گره اش با دل او باز نکرد.

******

بدترین جمله همان بود که گفتم با دل:

        غنچۀ یخ زده ام،

        تو دگر باز نخواهی شکفت

        نه نسیمی بوزد

        نه بهاری که درآن

        گل شب بوی وصالش شکفد.

        ندهد دل به تو اوبار دگر.

        کف بر آبِ روان، 

        تو بدان بهتراز آن حرف که گفت:

“تو همان قیسی و من لیلی مجنون شده ات”.

بشنو ای دل که درین قرن یخی :

                     عشق و دیوانه گری،

                             به جهانی بخرند و

                                      به هوایی بدهند.

اهواز ـ ۱۶ خرداد ۱۳۹۰

همه چیز عکس همان چهره دیروز شده است

غرضم بازی  عشق است

که دل یوسف ما

به دل سرد زلیجا زده است.

عجبا، عجبا،

جای آن که  دل او

 به دل یوسف کنعانی ما گیر شود.

بازی چرخ و فلک بین در این بازی عشق

یوسف ما 

ز غم عشق زلیخا همه دم می گرید.

و زمان هم که در این بازی خویش

رنگ پیری به رخ یوسف ما

                                 می پاشد.

چه قشنگ گفت زلیخا

که دگر:

من جوانی بره یوسف کنعان

                       نمی بازم اگر

                            قامت یوسف تان

                                          باردگر راست شود.                                      

ای زمانه تو چه کردی

به دل سادۀ یوسف شدگان

که زلیخای تو وای

یوسف عاشق خود را

به دو نیم سکۀسیم،

                بر کس و ناکس و

                            هر بی سروپا

                                       میفروشد.

شرمت ای چرخ زمانه

که دراین بازی تو

یوسف ساده ی ما 

با تن پیر و  همان موی سپید

                              هم چنان کارگه عشق 

                                                          بپا می دارد. 

اهوازـ ۹خرداد ۱۳۹۰

باز باران ترا می خواند.

اما عجیب است که چرا باز تو زیر باران نمی روی؟

برای زیر باران رفتن

کافی ست که فقط برایش دستی تکان بدهی.

آیا می دانی که اگر زیر باران نروی

روزی باران ترا زیر بارش خود خواهد برد؟

شاید که با خود می گویی:

برای بارانی شدن

فرصتم بسیار است.

اما راست می گویی

برای خیس شدن هیچگاه دیر نسیت

فردا هم شاید باران  ببارد.

فقط کافی یست که بخواهی ،زیر باران بروی

آنگاه باران ترا هم خیس خواهد کرد

از سر تا به پایت

اصلاً  تمام وجودت را می گویم

همه را خیس خیس خواهد کرد

هم چو  دو چشم خیس پنجره ها

و یا هم چون بدن من که زیر باران تو خیس شده است.

صبح یا عصر هم مطرح نیست

اصلاً زمان کاره ای نیست

اصلا باران  زمان را به بازی گرفته است.

هروقت که بخواهدمی بارد.

و هرقت که بخواهد می ایستد

گاهی رگبار

و گاهی نم نمک

اما در بازی باران کافی ست

که فقط تو در زیر چتر باران باشی

او خودش ترا به میهمانیِ خیسیِ خوش خواهد برد.

آنگاه لرزش سردی

ترا کفاف عشق می کند.

بهمین سادگی

جدول ضربی در کار نیست.

بیا ،

با من بیا

منهم زیر باران هستم

خیس خیسم

و لرزشی سرد سر تا پایم را فرا گرفته است

لرزشی سرد تر از لرزش دیروز

که با تو روی همان نیمکت سیمانی سردی بودم.

برخیز که باران می بارد.

***** 

دیروز مرد خیس شده ای می گفت:

زیر باران باید رفت

آخه او هم زیر باران رفته بود

خیس خیس شده بود

با همان خیسیِ خوش می گفت :

تنها کسانی خیس می شوندکه زیر باران بیایند.

البته من باران های زیادی را دیده ام که

 کسی زیر آن نرفته است

باران سیاه را می گویم

من هم علاقه ندارم به زیر آن بروم

تو هم به زیر آن نرو

البته اگر تاکنون نرفته ای،

هرگز نرو .

***** 

من خیلی پیشتر زیر باران بوده ام

سال های دور را می گویم

که زیر باران رفته بودم

اما زیر باران

و فرار از خیس شدن

گرچه می گریختم ،

اما باران  کار خودش را می کرد

اما تعجبم از اینکه پس از سال ها

که از خشک شدنم می گذرد

چرا حالا دوباره باران مرا حسابی خیس کرده است؟

آنچنان که  تمام وجودم را خیس کرده است.
راستی چراحتی یک لحظه سرم را بالا نگرفتم

که باران را ببینم

اصلا چرا نادیده خیس باران شدم

راستی چرا باید نادیده زیر باران رفت؟

چرا در بارانی شدن

چرا هیج کس سرش را بالا نمی کند که باران را ببیند؟

عجب حرفی است

چه کسی باران را زیر باران می بیند.
من کسانی را دیده ام که در حاشیه  باران را می بنند.

البته آنان باران را خیس نشده می بینند

و  به زیر باران رفته ها می خندند

*****
باران پاک، باران سیاه نیست

البته هر بارانی هم که پاک نیست.

عاقبت روزی بزیر باران خواهی رفت

اگر زیر باران پاک نروی

روزی ابر سیاهی بر سرت می بارد

و ترا خیس خیس می کند.

اما آن باران ترا به گونه دگر خیس خواهد گرد

او ترا پاک سیاه خواهد کرد.

*****
بالاخره روزی خیس خواهی شد

چه زود و چه دیر

گرچه خشکسالی هم بیاید

بالاخره روزی باران بر تو هم خواهد بارید

و تو هم خیس خواهی شد.

آنگاه خواهی گفت

عجب باران پاکی است،

                            باران عشق

رامهرمزـ  ۵ خرداد ۱۳۹۰

در همین روزها ی سرد فاصله

و بدستی که در آن شاخه گلی می دارم

من ترا بازصدا خواهم زد.

من در آن روز ترا

               سوار بر تن ابری

                         به همان کلبه ی ویران، دل خویش

                                                              خواهم برد ،

و در آن  جا که در آن                            

                        صورتِ ناز تو را

                           هر دو چشم ترِ من منتظر ند.

و در آن لحظه ی با تو

                 که دو چشم ترِ من

                             با تن گرم نگاهت

                                      هم دم می پیچد :

تو به خوبی دل مجنون  مرا می بینی

 که ز  بیدادی این فاصله  ها

خون دل از تن چشمان تَرش

                                   می بارد.

فرصتی بار دگر بر من  نیست

که  مرا با لب تو

              باز کلامی باشد

لحظه ها بر تن من می تازند

و بزودی تن بی جان مرا

 چون نهالی به تن خشک زمین

                                         می کارند.

رخصتی ده تو نگارا

                     که زمان  

                          با دل سنگش  

                                  بر تنِ خستهِ ی من 

                                                      می تازد.

               اهواز ـ ۳  خرداد  ۱۳۹۰