بهترین جمله همان بود که گفتی با من:
که مرا از توجدا نتوان کرد.
و چه پر شور تو گفتی هر دم:
که ترا ساده رها نتوان کرد.
تو مرا باز سخن گفتی باز
و چه جانانه بگفتی با من :
که تو قیسی و من آن لیلی مجنون شده ات.
چه سخن بهتر ازین بود
که گفتی آن شب که:
” بجز مرگ مرا از تو جدا نتوان کرد”.
ز وفا، عشق، صفا،
همه را در شب مهتاب تو گفتی بامن.
سَرِ این صفحۀ عشق را تو گشودی با من
گل عشق را تو نشاندی به دلِ ساده ی من.
با من این گونه بگفتی که دلم،
نه به یک دل، که به صد دل
به دلت گیر بشد.
از همه عالم و آدم ببریدش، آری
با همان جمله که گفتی با من:
که بجز مرگ مرااز تو جدا نتوان کرد!
*****
روز میعاد رسیدش آخر
همچو تند باد وزیدش آخر
دشنۀ سرد جدایی، بنشاند بر تن من:
که دلت بر دل من،
گرهی نتوان زد
نه تو قیسی و نه من
به خدا لیلی مجنون شده ات:
عشق ما، باد وزان بود، بدان
نه دلم بر دل زارت نگران بود، بدان
فصل عشقت چو خزان شد مرا
عشقی از تو نه به جان شد مرا
به همین سادگی از عشق،رها شد آخر.
زمن و دل جدا شد آخر
اما این دل بخطا…….
گره اش با دل او باز نکرد.
******
بدترین جمله همان بود که گفتم با دل:
غنچۀ یخ زده ام،
تو دگر باز نخواهی شکفت
نه نسیمی بوزد
نه بهاری که درآن
گل شب بوی وصالش شکفد.
ندهد دل به تو اوبار دگر.
کف بر آبِ روان،
تو بدان بهتراز آن حرف که گفت:
“تو همان قیسی و من لیلی مجنون شده ات”.
بشنو ای دل که درین قرن یخی :
عشق و دیوانه گری،
به جهانی بخرند و
به هوایی بدهند.
اهواز ـ ۱۶ خرداد ۱۳۹۰
