وعاقبت چنین شد
قسمتمان
که تو
در آن سوی،
رفتن.
و من اما،
دراین سوی،
ماندن،
بی آن که نشانی از گذشته بر جای باشد.
شاید آن روزی که قسمت را
قسمت کردند
تنها فاصله را ارزانی امان کردند.
تا من در انتطار تو
و تو سوار بر اسب چموش زندگی
ره خود گیری و این فاصله را
هرچه بیشتر و
بیشتر سازی.
شیرازـ ۵ خرداد۱۳۹۰
